Co dzieje się z czasem w spadającym zegarku?

Mam bardzo przydatną umiejętność przenoszenia się w czasie. Nauczyłam się tego pod ciemiężczym uciskiem chwili. Zawsze, ilekroć było mi niewygodnie, bałam się lub zwyczajnie coś działało mi na nerwy, wyobrażałam sobie, że ta chwila przecież minie i myślami wybiegałam dwadzieścia lat do przodu, kiedy będę taka duża jak mamusia albo przynajmniej godzinę, kiedy będzie po wszystkim i wyjdziemy z tej śmierdzącej przychodni. Tak robię i dziś. Rozmawiając z kimś bez szczególnej namiętności, zapuszczam się w swoje nieodgadnione koleje. Wyobrażam sobie obok kogoś, kto niewytłumaczalnie łatwo rozumie mnie bez słów. Tuż po rozstaniu myślę sobie, kim i gdzie będę o tej samej porze za parę miesięcy. Często pomaga mi to podjąć decyzję w kierunku rzucenia się w wir nowych wyzwań. Myślę wtedy: “Pół roku to długo. Szkoda byłoby ten czas zmarnować.”

Każdy kryzys jest motorem zmian. Wspomniane rozstanie.

Wiadomo, że każda kobieta w pierwszych dniach przeistacza się w neurotyczną Ofelię, a jak już odpłacze swoje, to i tak żyje sztywna i milcząca, bo byle bzdura wyciśnie z niej kolejny Atlantyk. Potem wkracza w fazę zajadania. Batoniki, ciastka, kawa z bitą śmietaną są najlepszymi i najliczniejszymi przyjaciółmi. Działają kojąco, ale krótko – domagają się częstego kontaktu. Słodka pamięć ich wsparcia lokuje się szczodrze na brzuszku, biodrach, udach. W końcu, kiedy nie może normalnie usiąść, bo spodnie dzielą żołądek na pół albo stanowią próg skalny dla tłuszczowej Niagary nadchodzi czas twardych decyzji. Skakanka sprawnie wytrząsa sadło, ale i niepotrzebne negatywne emocje. To otwiera drzwi kolejnego etapu: fazy trzeźwości. Przecież dłużej tak nie można! Trzeba coś zdziałać, żeby przestać o tym myśleć. Tracić czas. Właśnie… szkoda czasu, młodości. Zajmij czymś myśli, nowe hobby od zaraz! Zdrowe odżywianie – mnóstwo czasu, nieprzebrana wielość przepisów do wypróbowania, wielogodzinne zakupy i gotowanie. Świetne, absorbujące zainteresowanie, a przy okazji robię coś dla siebie. Potrzebuję też czegoś, co zaangażuje mnie emocjonalnie bez reszty. Znajdę pracę swoich marzeń. Czemu nie? Przeszukałam aktualne oferty, nie ma nic ciekawego. To nic. Zapisuję się na powiadomienie. Otwieram każdą informację o nowych ogłoszeniach i któregoś dnia jest! Dziennikarz naukowy portalu branżowego! Literalnie przez dwa tygodnie nie myślę o niczym innym, jak o tekstach próbnych i liście motywacyjnym. Rozsyłam teksty wszystkim znajomym z prośbą o recenzję. Wkurzam się, że żeby wysłać aplikację, muszę uzupełnić idiotyczny formularz portalu, który nie przewiduje innych specjalizacji jak IT, catering i kierownictwo. Znalazłam inną drogę dojścia. Czekałam jak na szpilkach. W końcu nadeszła radość z propozycji współpracy, potem stałej współpracy. Niestety krótka.

Po dwóch miesiącach czekania na umowę, mejlowo dostałam odmowę. W ramach podziękowania chyba za dodatkowe dwa miesiące pracy za darmo dostałam radiobudzik. Zamieszkałam z Dżastiną, należącą do dziewczyn, które wolą się umalować niż umyć, nie hańbią się korzystaniem ze szczotki do kibla i nauczone życia w okołosezonowym rytmie promocji, są przekonane, że wszystko im się należy za nic. Projekt magisterski okazał się drogą przez mękę, choć podobno jeszcze nie jest tak źle i nie tak późno, więc powstrzymam się od przedwczesnego spazmu entuzjazmu. Nie ma na   całej dobrej Ziemi miejsca, do którego chciałabym wracać. Czy to znaczy, że osiągnęłam cudowny stan uwolnienia?

Kiedyś przeraził mnie zegarek, który strąciłam z nocnej szafki. Co dzieje się z czasem w spadającym zegarku!? Z obliczeń jasno wynikało, że po takim upadku czas wewnątrz zegarka jest opóźniony, ale tak nieznacznie, że nie ma to praktycznie znaczenia. A co dzieje się z czasem w człowieku, który ciągle spada? Żyje przeszłością? Traci zdolność spoglądania w przyszłość?