Całe życie przed tobą

Całe życie przed tobą, spójrz; cały świat czeka
na ciebie tą poczekalnią, twarzą tego człowieka,
który zasnął nad stołem z rozlaną kałużą piwa,

nieogolony i zmięty; przed tobą całe i obce
życie, na stos śpiącego ciała zwalone w poprzek
twego spojrzenia – i jest; i żyje; i żyjąc – wzywa

ciebie. Czy to jest właśnie to, czegoś się spodziewał?
Czy rodząc się, mogłeś wiedzieć, żeś tylko w jedno się przedarł
życie – że cała reszta czeka cię, obca i żywa?

Za: http://www.edenet.pl/wiersze/wiersze-55.html

Gdybyś mnie teraz dotknął,

zamieniłabym się w lotne piękno,

które raz doświadczone, nie powraca.

W powietrza gestykulację tajemną,

wypełniającą sale koncertowe,

małe kawiarnie i ostudzone żarliwe dusze.

Gdybyś mnie teraz dotknął tak,

jak strunę napiętą,

zamieniłabym się w muzykę.

Lotne piękno.

Gdybyś mnie teraz dotknął z czułością

dla ogłuszonych czczym nawoływaniem niepojętą,

zapomniałabym się jak rozstrojony instrument.

Każdy kryzys jest motorem zmian. Wspomniane rozstanie.

Wiadomo, że każda kobieta w pierwszych dniach przeistacza się w neurotyczną Ofelię, a jak już odpłacze swoje, to i tak żyje sztywna i milcząca, bo byle bzdura wyciśnie z niej kolejny Atlantyk. Potem wkracza w fazę zajadania. Batoniki, ciastka, kawa z bitą śmietaną są najlepszymi i najliczniejszymi przyjaciółmi. Działają kojąco, ale krótko – domagają się częstego kontaktu. Słodka pamięć ich wsparcia lokuje się szczodrze na brzuszku, biodrach, udach. W końcu, kiedy nie może normalnie usiąść, bo spodnie dzielą żołądek na pół albo stanowią próg skalny dla tłuszczowej Niagary nadchodzi czas twardych decyzji. Skakanka sprawnie wytrząsa sadło, ale i niepotrzebne negatywne emocje. To otwiera drzwi kolejnego etapu: fazy trzeźwości. Przecież dłużej tak nie można! Trzeba coś zdziałać, żeby przestać o tym myśleć. Tracić czas. Właśnie… szkoda czasu, młodości. Zajmij czymś myśli, nowe hobby od zaraz! Zdrowe odżywianie – mnóstwo czasu, nieprzebrana wielość przepisów do wypróbowania, wielogodzinne zakupy i gotowanie. Świetne, absorbujące zainteresowanie, a przy okazji robię coś dla siebie. Potrzebuję też czegoś, co zaangażuje mnie emocjonalnie bez reszty. Znajdę pracę swoich marzeń. Czemu nie? Przeszukałam aktualne oferty, nie ma nic ciekawego. To nic. Zapisuję się na powiadomienie. Otwieram każdą informację o nowych ogłoszeniach i któregoś dnia jest! Dziennikarz naukowy portalu branżowego! Literalnie przez dwa tygodnie nie myślę o niczym innym, jak o tekstach próbnych i liście motywacyjnym. Rozsyłam teksty wszystkim znajomym z prośbą o recenzję. Wkurzam się, że żeby wysłać aplikację, muszę uzupełnić idiotyczny formularz portalu, który nie przewiduje innych specjalizacji jak IT, catering i kierownictwo. Znalazłam inną drogę dojścia. Czekałam jak na szpilkach. W końcu nadeszła radość z propozycji współpracy, potem stałej współpracy. Niestety krótka.

Po dwóch miesiącach czekania na umowę, mejlowo dostałam odmowę. W ramach podziękowania chyba za dodatkowe dwa miesiące pracy za darmo dostałam radiobudzik. Zamieszkałam z Dżastiną, należącą do dziewczyn, które wolą się umalować niż umyć, nie hańbią się korzystaniem ze szczotki do kibla i nauczone życia w okołosezonowym rytmie promocji, są przekonane, że wszystko im się należy za nic. Projekt magisterski okazał się drogą przez mękę, choć podobno jeszcze nie jest tak źle i nie tak późno, więc powstrzymam się od przedwczesnego spazmu entuzjazmu. Nie ma na   całej dobrej Ziemi miejsca, do którego chciałabym wracać. Czy to znaczy, że osiągnęłam cudowny stan uwolnienia?

Kiedyś przeraził mnie zegarek, który strąciłam z nocnej szafki. Co dzieje się z czasem w spadającym zegarku!? Z obliczeń jasno wynikało, że po takim upadku czas wewnątrz zegarka jest opóźniony, ale tak nieznacznie, że nie ma to praktycznie znaczenia. A co dzieje się z czasem w człowieku, który ciągle spada? Żyje przeszłością? Traci zdolność spoglądania w przyszłość?

Urodziłam się bardzo wszędobylska, ciekawska i życzliwa. Mieszkanie w pierwszych latach życia w akademiku rodziców pomnożyło moje przyrodzone zdolności interpersonalne i językowe. Chociaż słownictwo, które ochoczo podrzucali mi studenci, a ja pojętnie podchwytywałam trąciło mocno kuchenną łaciną. Nie było oczywiście mowy o tym, by jakakolwiek impreza odbyła się bez mojego udziału. Już jako roczna kobitka poznałam swoją pierwszą miłość – Przemka, który miał największą plastikową brykę w akademiku (nazywanym częściej Siedlcami) i całował się ze mną pod gaśnicą. I to bezwstydnie tuż przed obiektywem aparatu, którym mama cykała nam fotki. Także tego, nawet gdybym chciała, nie ukryję. Są dowody, które zresztą pewnie będą jeszcze wykorzystane przeciwko mnie, kiedy trzeba będzie zmontować tradycyjne intro do DVD z filmem z niedoczekanego ślubu.

Potrafiłam bez pardonu grzebać w torbie współpasażerki z pociągu, rozkazywać „Ej, ty! Przesuń się tam!” i nonszalancko wtrążolić na jej oczach ulubioną szminkę, zanim zdążyła się zorientować, co się dzieje. Ceniłam kuchnię mojej babci (no, może poza krupnikiem, ale to przyszło z czasem) na tyle, że nie widziałam niczego zdrożnego w zapraszaniu przygodnie spotkanych ludzi na obiad. Niejednokrotnie przysporzyłam tym problemu mamusi, bo co i rusz jakiś fagas wykorzystywał moją rozrzutną grzeczność jako dobry pretekst na podryw.

Dopiero szkoła ukróciła tę rezolutną wylewność. A może i to, że ojciec jakoś na stałe zniknął z horyzontu. Mamusia powiedziała raz, że jak nie będę grzeczna, to odda mnie do domu dziecka. Ten rzucony zupełnie mimochodem głupi komentarz zmienił moje ówczesne życie w koszmar. Bałam się, że naprawdę jestem tak niemożliwa, że tata nie chce mnie oglądać częściej niż raz na dwa tygodnie, a więc zaraz mnie wywiozą w jakieś obce miejsce, do obcych ludzi. Zaczęłam się moczyć w nocy z tego strachu. Im donośniej mamusia wrzeszczała, im więcej płakała, im więcej obrażała, tym bardziej się bałam i – co wydaje się naturalną konsekwencją – sikałam do łóżka nawet kilka razy jednej nocy. Fruwające prześcieradła, na które nagle zwiększyło się zapotrzebowanie, uosabiały moje rosnące poczucie winy. Byłam całkowicie zrozpaczona i wtedy… obejrzałam reklamę podpasek. W latach 90. jeszcze wacianych, ale już superchłonnych. Olśniło mnie, że w ubikacji leżą takie same. Nic prostszego tylko założyć sobie taką podpaskę. Jakie było moje zdziwienie, kiedy znowu obudził mnie znajomy wrzask. Tyle, że tym razem było jeszcze gorzej. W trakcie przebierania usłyszałam też parę niekoniecznie miłych słów na temat swoich durnych pomysłów.

Miesiące mijały, a ja ciągle stacjonowałam w domu. To mnie chyba trochę uspokoiło, bo pewnej pierwszej od dawna suchej nocy nawet przyśniło mi się coś ładnego. Niestety, rodzice mieli ze mną jeszcze jeden problem.

Dość długo nie potrafiłam zrozumieć, że ludzie muszą nosić ubrania. Spuszczenie mnie z oka choćby na moment groziło publicznym striptizem. Nieważne, czy w domu, przy gościach, czy w piaskownicy, czy w szkole. W pierwszej klasie podstawówki przenieśli mnie za to do innej klasy, czego sens był wątpliwy, bo i tak wszyscy wiedzieli, co zrobiłam. Wtedy dopiero wstyd opadł na mnie tak wielkim ciężarem, jakim jeszcze parę tygodni wcześniej było poczucie winy. Rozbrzmiewał we mnie tak dobitnie, że dziś nie wyjdę nawet w jednoczęściowym kostiumie kąpielowym na plażę. Co ja mówię: nie założę nawet spódnicy albo szortów  przed kolano!

Moja prostoduszna otwartość stanęła pod ogromnym znakiem zapytania. Mając tyle do powiedzenia, nie darzyłam nikogo, ani niczego koniecznym do podzielenia się tą wiedzą zaufaniem. Na szczęście właśnie nauczyłam się czytać i za sprawą Leśmiana poznałam język ościennego, bo wewnętrznego państwa. Poetka narodziła się we mnie wraz z westchnieniem „Biwa, hej!”, po którym prosiłam Króla z Gwiazd, by przybył pokazać nowy świat. Ten nowy świat był i nadal jest jedynym, w którym potrafię żyć, ale niejedynym, w którym muszę.

Nic nie było jeszcze przesądzone. Równie dobrze mogło mi przejść, takie żywiono nadzieje. I może tak by się stało, gdyby nie pewna niespójność, którą też – jak się okazało – dostałam w pakiecie. Jestem pieprzoną estetką i rani mnie świadomość własnej brzydoty. W dzieciństwie jakoś mnie to nie ruszało. Zgodnie z tym, co głoszą bajki, założyłam naiwnie, że jako 19-latka zostanę Miss Polonia 2007. Narysowałam nawet swój roboczy proroczy portret. To jak bardzo tamta wizja rozbiegła się z rzeczywistością przekracza moje nieskromne możliwości twórcze. Będąc Izoldą na szóstkę z minusem (za fatalną interpunkcję), raz za razem przeżywałam śmiertelne odrzucenia (którym oddam należny hołd w osobnym tekście). W normalnej grze dawno straciłabym wszystkie szanse i musiała zaczynać od początku, a tu co? Przechodzę do następnego etapu z coraz cięższym kontem pełnym listów, zdjęć, błędnie odczytanych znaków.

Podjęłam się napisania Najbardziej antydepresyjnej książki świata z dwóch względów: po pierwsze, żeby przekonać siebie, że absolutnie wszystko, co nas spotyka, jest tym, co nadaje życiu smak, a wielkie nieszczęścia, które spadają, jak kowadło na kojota z popularnej kreskówki o nieuchwytnym strusiu, odseparowane od adekwatnej refleksji, bawią do łez. I po wtóre – żeby przekonać o tym Was. Oczywiście, w ramach utwierdzenia się w tym pomyśle, zaczęłam właśnie wątpić, czy ktoś tak z góry pesymistycznie nastawiony do wszystkiego, może to zdziałać. Będę musiała być wobec czytelników uczciwa. Boję się, że oto ja – ktoś, kto łaknie bycia chodzącą doskonałością – pokaże wszystkim czarno na białym, jaki jest pożałowania godny, chociaż tych, którzy potrafią być bez skrępowania wybrakowani, miałam zawsze za ludzi najszczęśliwszych. Własnie, „boję się” to kolejny klucz. Ale po kolei, po ścianie.

Może żyjemy właśnie po to,

by umieć sprawić,

że ktoś zupełnie maciupki

poczuje się jak olbrzym?

Komuś, kto przegrał wszystko,

uświadomić, że nie stracił nic?

Zgnębionemu pokazać,

że ludzie potrafią być dobrzy?

Samobójcy dać sensowny powód,

dla którego warto żyć?

Smutnego pocieszyć tak,

że aż oczy będą mu się śmiały?

Temu, nad kim wiszą czarne chmury,

podać promień jasny, biały?

By umieć dostrzec

cudze cierpienia

– choćby  najprostsze.